บ้าน…

เมื่อมองออกไปหน้า “บ้าน”  (มีแม่น้ำแควน้อยกั้นกลาง)

เมื่อมองออกไปหลัง “บ้าน”(มีทุเรียน/ส้มโอ/กล้วย/ขนุน/เงาะ/มะม่วง/มะพร้าว/มังคุด/ลองกอง กั้นกลาง)

บ้าน….บ้าน….บ้าน…บ้าน

รับคำ…

ใจเป็น….นาย

กายเป็น…บ่าว

ปากกับใจต้องตรงกันถึงจะดี

คำพูดนั้นสามารถพูดได้ง่ายๆ…แต่เมื่อพูดแล้วต้องรับผิดชอบกับคำพูดนั้นด้วย เพราะคำพูดที่หลุดออกมาจากปากแล้วมันจะส่งผลถึงเราเขาหรือใครได้ทั้งนั้น

เรามักจะคิดถึงตัวเราเองก่อนเป็นสำคัญ….ทุกคน

คนนั้นว่าเรา / คนนี้ว่าเรา/คนโน้นว่าเรา…ทำไมถึงพูดไม่ดีกับเราแบบนั้นด้วยนะ

คิดและคิด….แล้วก็จะมามัวอยู่ในภวังแห่งความคิดจากการกระทำหรือคำพูดที่เราไม่ชอบ   ตั้งคำถามกับตัวเอง และให้คนรอบข้างช่วยตอบปัญหาของคำพูดว่า….ทำไม?

แต่มีใครเคยคิดบ้างไหมว่า…แล้วคำพูดเราล่ะ ทำร้ายจิตใจใครบ้างหรือป่าว

คำพูดบางคำบางครั้ง…เปรียบเหมือนลม….ผ่านไปเฉยๆ

คำพูดบางคำบางครั้ง…เปรียบเหมือนน้ำ….โชลมจิตใจให้เย็น

คำพูดบางคำบางครั้ง…เปรียบเหมือนไฟ…ร้อนรุ่มเหลือเกิน

คำพูดบางคำบางครั้ง…เปรียบเหมือนมีด…ที่กรีดแทงหัวใจ

คำพูดบางคำบางครั้ง…เปรียบเหมือนได้ทั้งยาดีและยาพิษ…รักษาแผลให้หายทุเลาหรือกัดกินทำลายและทำร้ายให้ร่างกายและจิตใจตายได้

คำพูดยังเป็นอีกหลายสิ่งหลายอย่าง….สำคัญทั้งคนพูดและฟัง….

โดยปกติวิสัยแล้ว…เราก็เป็นคนพูดมาก เรียกได้ง่ายเลย ว่า ปากหมา หมาถึงขั้นเรียกหมาที่สุด

เพราะเรามักพูดตรงพูดจริงและไม่สนใจกับผลอะไรทั้งนั้นเพราะเพื่อนของเราเอง

เราหวังดีกับ”เพื่อนของเรา”จริงๆ ไม่เคยมีใครที่เลิกคบกับเราเลยกลับเป็นฝ่ายที่จะกลัวเราเลิกคบด้วย

ทั้งที่บางครั้งแรงมาก  แรงมากๆ แต่ก็ยังคบกันอยู่ได้  ไม่รู้ว่าทนคนหรือคบทน

เฮ้อ…แสดงว่าบางครั้งเพื่อนมันต้องเกลียดและโกรธเราแน่ๆเลย หลายครั้งจริง  …ขอโทษว่ะเพื่อน

นึกคิดขึ้นมาได้เพราะมีน้องที่ต้องเสียน้ำตากับคำพูดของเราไม่ได้ตั้งใจและไม่คิดด้วย…ขอโทษครับน้อง

ควรจะเป็น……ก่อนพูดทำไมไม่คิด

แต่รูปนี้ไม่ต้องคิด….พูดได้ต็มปาก …หล่อว่ะ

โขมย…ของ

โขมยของเขามาทั้งนั้น ไม่ได้up นาน ทั้งเพียงบางข้อความและทั้งหมดเลย (ขออนุญาต นะครับ สำหรับข้อความของคุณ) 

ทำงาน

ทำงาน

ทำงาน

.

.

.

ไม่มีอะไรจะทำให้เราสุขใจมากไปกว่าการคิดเรื่องเที่ยว

ทำงานไป เก็บเงินไป คิดไป เที่ยวไป

สุขใจจริง จริ๊งงง

.

.

.

ทำงาน

ทำงาน

ทำงาน

…..

วันก่อนนอนอ่าน ‘กะโหลก 2 ใบ’ เรื่องสั้นในหนังสือรวมเรื่องสั้น ‘จดหมายจากชายชราตาบอด’ ตอนแรกตั้งใจว่าเอาไว้อ่านให้จบเล่มก่อน แล้วจะเล่าให้ฟังทีเดียว แต่คันไม้คันมือขอเล่าไปทีละเรื่องๆ ก็แล้วกันนะ เพราะเรื่องนี้มันรบกวนหัวจิตหัวใจจริงๆ

     ‘กะโหลก 2 ใบ’ บอกเราว่ามนุษย์บนโลกใบนี้มีกะโหลกอยู่ 2 ใบ ใบแรกมีขนาดเล็ก และโดยมากจะถูกใช้ในวัยเด็ก มักใช้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เช่น เรื่องเพ้อฝัน จินตนาการ การเอาตัวรอดเมื่อโดนครูจับได้ ฯลฯ ซึ่งกะโหลกใบนี้จะอยู่กับเราไม่นานนัก และเราแทบไม่รู้ตัวเลยว่า…มันหายไปตอนไหน กว่าจะรู้ตัวอีกทีเราก็มีกะโหลกใบที่สองใช้งานไปอย่างปกติและแนบเนียนแล้ว

     กะโหลกในหลังนี้เป็นเหมือนคู่ตรงข้ามกับใบแรกโดยสิ้นเชิง

     มันถูกคาดหวังให้ใช้งานในเรื่อง ‘สำคัญ’ และ ‘เครียด’ ซึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่าทำไมกะโหลกใบนี้ได้ถูกสร้างมาให้ใช้งานเช่นนี้ หลายคนคิดถึงกะโหลกใบเก่า แต่ก็ไม่อาจหลุดออกจากพันธะนาการของกะโหลกใบสุดท้ายนี้ได้เลย

     อ่านจบแล้วเรานึกถึงเพลง ‘พื้นที่เล็กๆ’ ของพี่บอย ตรัย และหนังสือแปลเรื่อง ‘Turning Thirty’ ของ ไมค์ เกล ขึ้นมาพร้อมๆ กัน

     สำหรับเพลงของพี่บอย เชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ฟังมาแล้ว มันจับใจเรามากๆ เพราะ ‘ความเป็นเด็ก’ ในตัวเราเบาบางลงทุกที ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่ามันจะหายไปจากชีวิตเรารวดเร็วตามอายุขัยที่เพิ่มขึ้นทุกปีๆ

     ส่วนหนังสือแปลเล่มนั้นพูดถึงคนที่อายุกำลังจะเข้าเลข 3 ซึ่งเป็นเลขหมายที่เป็นอันรู้กันในหมู่ชนทั้งโลกว่า ‘โตแล้ว’ และ ‘ควรที่จะลงหลักปักฐาน’ และ ‘เอาจริงเอาจังกับชีวิต’ เสียที ซึ่งคนที่อายุใกล้จะเข้าเลข 3 อย่างเราเกิดความเครียดสะสมเนื่องจากความคาดหวังดังกล่าว เรายังไม่มีสมบัติพัสถาน เราไม่ยังมีฐานะที่มั่นคง เรายังไม่มีคนที่อยากสร้างครอบครัวด้วย เรายังสนุกกับการเก็บเงินเที่ยวไปเรื่อย เรายังรื่นเริงกับการสังสรรค์กับเพื่อน เรายัง…รู้สึกว่าเราไม่โตตามอายุแห่งความคาดหวังนั้น

     บางที…ความเครียดจัดของเราอาจเกิดขึ้นจากการใช้สมองใบที่สองคิดก็ได้ ถ้าเราลองเปลี่ยนไปใช้สมองอันเล็กกว่าประเมินตัวเอง ก็ถือว่าเราได้เดินมาไกลจากจุดเริ่มต้นเยอะมากแล้ว ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี หรือร้าย ก็ถือซะว่ามันเป็นกำไรของชีวิตก็แล้วกัน

….

 สุนัข เท่ากับ หมา
หมา เป็นตัวแทนของความซื้อสัตย์
ปากหมา ไม่ได้แปลว่าปากที่มีความซื่อสัตย์
เมาหมา ไม่ได้แปลว่าเมาด้วยความซื่อสัตย์
สัตว์หมา เป็นคำด่า
ใจหมา อย่าทำบ่อยล่ะ กูเบื่อ

….

….

เพลงฤดูที่แตกต่าง

หากเปรียบกับชีวิตของคน
เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่
ก็คงเปรียบได้กับฤดู
คงเป็นฤดูที่แสนสดใส

(และ/แต่) ถ้าวันหนึ่งวันไหน
ที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้
ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า(แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจ
จากความผิดหวังจนใจมันรับไม่ทัน
เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น
กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป

(และ/แต่) ถ้าวันหนึ่งวันไหน
ที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้
ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

ที่เฝ้ารอ : )

…

ฉันขอโทษ…….ที่รักเธอหมดหัวใจ

• เวลาคนเราพบเพื่อนสักคนที่มีรสนิยมตรงกัน ชอบอะไรเหมือนๆกัน เกลียดอะไรเหมือนๆกัน  มีความสุขที่จะไปไหนต่อไหนด้วยกัน ถือว่าโชคดีเหลือเกิน 

• เมื่อเริ่มต้นความสัมพันธ์ เมื่อต้องการศึกษากันและกัน เแต่ละคนจะขีดเส้นความเป็นส่วนตัวไว้ด้วยระยะห่างที่ต่างกัน  คนหนึ่งอาจจะขีดไว้ซะชิดตัว อีกคนอาจจะขีดไว้ซะห่าง

• คำนิยามของคำว่า เพื่อนสนิท ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะหมายความเพียงแค่ คนที่นั่งอยู่ข้างๆกันได้ทั้งวัน โดยไม่ต้องพูดอะไรกันสักคำ

• ความสัมพันธ์บางแบบ เราจะไม่อยากสูญเสียมันไป เพราะมันมีค่าและหาได้ยากยิ่ง

• การทำลายความสัมพันธ์ที่มีค่าแบบนี้ อาจทำได้โดยง่าย ด้วยการข้าม ล้ำเส้นที่อีกฝ่ายขีดไว้

• เส้นบางๆนี้  ถ้ามองด้วยความตั้งใจก็จะเห็น แต่ถ้ามองด้วยอารมณ์และความร้อนรน ความอยากได้ของที่ถูกใจ ก็จะมองไม่เห็น

• เมื่อมองไม่เห็นเจ้าเส้นปัญหานี้ บางคนที่กำลังพยายามวิ่งไปให้ถึงอีกฝั่งเพราะความร้อนรน จะสะดุดล้มไม่เป็นท่า

• อีกฝ่ายอาจจะประคองลุกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดที่เห็นเพื่อนต้องเจ็บ

• หรืออาจจะเดินจากไปด้วยความเจ็บช้ำ ..โทษตัวเองที่ทำให้เพื่อนต้องเจ็บ

…

“กล้าที่จะต่าง กล้าที่จะเหมือน กล้าที่จะเป็น กล้าที่จะใช้เหตุผล“

…

อยากเขียน


แต่ไม่มีเวลา


งานเยอะจริงจริ๊งง


ใครก็ได้เห็นใจหน่อย


อย่าให้งานเยอะนักเลย


จะได้ช่วยลดความอึดอัดของประชากรลงไปคนนึง


… … …


(โดนไล่ออกแน่)

….

ผมเกลียดคุณ … ใช่แล้วผมเกลียดคุณผมเกลียดคุณยิ่งกว่าที่ผมเกลียดสิ่งใดๆในโลกนี้
พูดได้ว่าผมเกลียดคุณทีสุดในโลก
ต่อไปผมอาจจะเกลียดอย่างอื่นมากกว่านี้
แต่วินาทีนี้คุณคือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดผมไม่ได้เกลียดสิ่งที่คุณเป็น หรือสิ่งที่คุณทำ
แต่ผมเกลียดแก่นแท้ของความเป็นคุณ และสิ่งที่บ่งบอกถึงตัวคุณ
ไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้
และนั่นย่อมแปลว่าคุณไม่มีวันทำให้ผมเลิกเกลียดคุณได้

คุณไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนกับความเกลียดของผมนี้
เพราะผมไม่ได้เรียกร้องหรือคาดหวังให้คุณรู้สึกชอบผม
ทั้งผมและคุณอาจไม่สามารถอยู่ร่วมกันในบริเวณเดียวกันได้
และหากคุณจะเกลียดผมคืน ผมก็ไม่รู้สึกขัดข้องใดๆ

ผมรู้ดีว่าโลกนี้มีความเกลียดชังอยู่มากเกินพอแล้ว
แต่ผมไม่สามารถอดใจให้ไม่เกลียดคุณได้
ความรู้สึกสำนึกผิดมันอาจจะคอยทิ่มแทงใจ
เมื่อความเกลียดชังมันครอบงำ ผมแทบจะไม่อยากหยุดเลย

มันแปลกรึเปล่าที่ผมรู้สึกกับคุณแบบที่ผมเป็นอยู่นี้
ถ้าเลือกได้ผมคงอยากให้เราไม่ต้องมีโอกาสมาใกล้กัน
มากกว่าที่จะขอให้คุณเปลี่ยนไปจากที่คุณเป็น
และมากกว่าที่ผมจะหยุดรู้สึกเกลียดชังคุณ

…

เพราะเคยมีคนสอนไว้ว่า ถ้าจะถูกเรียกว่าประสบความสำเร็จในชีวิตได้ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน เรื่องเงินเท่านั้น แต่เป็นการดูแลสองอย่างเท่าๆกัน ทั้งงาน เงิน และชีวิตส่วนตัว  รวมทั้งการดูแลสุขภาพจิต และสุขภาพกายให้ดีอยู่เสมอด้วย 

“คนที่มาก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงไม่ใช่มืออาชีพ มืออาชีพคือคนที่มาก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง”“คนที่เก่งไม่ใช่คนที่ทำของที่ตัวเองชอบแล้วได้ดี แต่คนเก่งคือคนที่อยู่กับของที่ตัวเองไม่ชอบได้นานที่สุด”“มึงต้องฝึกที่จะโง่ก่อน เพราะถ้ามึงคิดว่าตัวเองฉลาดมึงจะไม่มีวันเรียนรู้อะไรได้”“มีอะไรที่มึงเกิดมาแล้วทำเป็นเลยมั้ย ไม่มีหรอก ทุกอย่างมึงต้องหัดต้องลองทั้งนั้น แล้วเดี๋ยวก็ได้เอง …
… ตอนเด็กๆมึงรู้มั้ยว่าเ_ดแม่คืออะไร พอมึงโตขึ้นมึงก็รู้ แล้วเอามาใช้ถูกเวลาได้ใช่มั้ย”ไม่มีอะไรหรอก แค่ลองนึกถึงคำสอนบางอย่างของพี่อุ้ย ผู้ใหญ่ที่คอยสอนเรามาแต่ก่อน
เราเคยคุยกับพี่อุ้ยจริงๆจังๆไม่กี่ที แต่คำของเค้าติดอยู่กับเรามานานมาก
เป็นคนที่ให้แนวทางหลายๆอย่างเกี่ยวกับการทำงานให้เรา เราก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง
แต่อย่างน้อยพี่อุ้ยก็เป็นคนที่สอนให้เรารู้จักหัด ลอง พยายาม เรียนรู้ และอดทน
ทุกครั้งที่เรารู้สึกเบื่อ ขี้เกียจ ไม่พอใจเราจะนึกถึงคำของเค้า และทำให้เราอดทนต่อไป
เพราะถ้าเค้ามองเราอยู่เราจะต้องโดนด่าอัดจนเละแน่ๆ

วันนี้เอามาฝากไว้ให้ดูกัน เพราะกำลังรู้สึกขาดแรงจูงใจเกี่ยวกับงานอยู่
เนื่องจากพึ่งโดนโยก (ไม่ใช่เลื่อนขึ้น) ไปทำอย่างอื่นแทน ซึ่งไม่ถนัดเลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าคนตัดสินใจเค้าคิดยังไง
บางทีเราก็รู้สึกไม่อยากทำ บางทีเราก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะ
แล้วเราก็นึกถึงคำพี่อุ้ย … คนเก่งต้องทำเรื่องที่ไม่ชอบได้ด้วย เอาวะ

“คนที่สมบูรณ์ไม่ใช่คนที่ดีเลิศ แต่เป็นคนที่รู้ถ่องแท้ทั้งด้านดีและเลว” – โดยเราเอง

เรื่องของคุณตาทำให้เราย้อนกลับมาดูตัวเองในหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องความกตัญญู เรื่องการดูแลสุขภาพของตัวเอง เรื่องความหมายและความทรงจำในชีวิต ฯลฯ

…ในยี่สิบสี่ชั่วโมงคนเราจะเจอฮีโร่ได้สักกี่คนกัน

…

แต่ไม่ว่าคุณจะเป็นส่วนไหนมันก็ต้องการอีกส่วนหนึ่งเพื่อที่จะทำให้มันทำหน้าที่ของมันได้ดียิ่งขึ้น
ไม่ว่าคุณจะมีสมองที่ดีขนาดไหน แต่คุณคงได้แต่คิดหากไม่มีอวัยวะส่วนอื่นมาช่วยทำ
ไม่ว่าคุณจะมีสายตาที่ดีขนาดไหน แต่คุณคงได้แค่มองตามคนอื่นเช่นกัน หากไม่มีร่างกายส่วนอื่น
ทุกสิ่งทุกส่วนล้วนแล้วแต่มีหน้าที่และความสำคัญของมันเอง

…กระนั้นเลยอย่าดูถูกตัวเองดูถูกผู้อื่นว่าไม่มีความสำคัญ
คุณค่าไม่ได้เกิดจากสิ่งที่คุณเป็น แต่มันเกิดจากสิ่งที่คุณทำ
ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรหน้าที่อะไรคุณสำคัญกับใครบางคนเสมอ…

…..

สองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้งานยุ่งมากซะจนไม่มีเวลาไปเที่ยวที่ไหน แถมยังพ่วงมาด้วยร่างกายที่เหมือนจะป่วยอยู่ตลอดเวลา มีทั้งงานตัวเองงานคนอื่น ซึ่งล้วนแล้วแต่ประกอบไปด้วยความเร่งรีบ ทำให้ผมไม่สามารถหลบไปอู้ที่ไหนได้เลย ปัญหายังไม่จบแค่นั้น มันยังมีปัญหาอื่นๆที่ Attach ตัวเองมากับงานเหล่านี้ด้วย เลยทำให้เกิดกระแสบางอย่างในที่ทำงาน เนื่องจากมันกระทบกันไปเรื่อยๆ ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม หวังว่าสัปดาห์ต่อไปของเรามันจะดีขึ้น งานที่รีบเร่งก็เริ่มจะทยอยออกไปจากโต๊ะ แต่มันก็ยังไม่หมดอยู่ดี ก็สู้กันต่อไปทั้งศึกในศึกนอก

ถึงแม้ว่างานจะทำให้เวลาเที่ยวของผมหมดไปแต่สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมก็ยังมีโอกาสได้ใช้วลาไปกับการอ่านหนังสือฟรีในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง มันมีชื่อว่า “Sunshine of the Nearest Land” เป็นหนังสือแปลที่ปกสวยมากครับ หนัสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวประหลาดๆของคนๆหนึ่ง ซึ่งหลงเข้าไปบนเกาะของความวุ่นวายไร้ซึ่งระบบ

….

คืนนี้

                                  จะ

                ไป

                              ไหน

                                     .

                                                .

                                                        .

                                                           ดี

….

แม้จะทราบดีว่า ถึงจะหนีไปจนขอบฟ้า ปัญหาก็ยังตามไปได้ เพราะมันไม่ได้อยู่บนบ่า ทว่า นอนนิ่งตรงกึ่งกลางใจ

โทษใครไม่ได้ เมื่อทำตัวเองทั้งนั้น….

….

หลังจากไม่ได้อัพไปชาตินึง ตอนนี้ผมกลับมาแล้วครับ เรื่องราวที่ติดค้างเอาไว้ก็จะค่อยๆเล่าต่อไปจนกว่าจะจบนะครับ

ก่อนที่ จะเล่าเรื่องออสเตรเลียขอเล่าเรื่องตื่นเต้นเมื่อเช้านี้ก่อน

ตอนเช้าขณะที่กำลังจะออกไปทำงานภรรยาผมร้องเสียงดังอยู่ที่หน้าบ้าน ผมตกใจพลางคิดไปว่าสงสัยงูจะข้าบ้านเราซะแล้ว เพราะเมื่อวันก่อนข้างๆบ้านเขาก็จับงูเขียวได้

แต่พอเดินไปดูจึงรู้ว่าไม่ใช่งูแต่เป็น…………—–

สี…ศรี

พูดดีเป็นศรีแก่ปาก

พูดมากปากจะมีสี…..

ระวังตัวไว้…..จิตใจอย่าให้ต่ำไปกว่านี้

เจอ…

ยังมีอีกหลายเรื่องราว…หลายภาพประทับใจ

ที่อยากup blog มากๆ  แต่ช่างเถอะ  วันนี้อยากเขียนมาก เพราะฉะนั้น จะไม่เรียบเรียงคำพูด และเหตุการณ์ละ กัน ไม่เข้าใจไม่เป็นไรนะครับ เพราะไม่งั้นไม่ได้เขียนอีกแน่ๆ

รู้สึกดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อเจอเพลงที่เราชอบ เมื่อนานมาแล้ว และหาเจอแบบไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อก่อนตอนเช้าเราชอบเปิดเพลง dance  ตอนอาบน้ำทุกครั้ง เปิดเพลงไป dance ไป  อารมณ์ดีจริงๆ

ไม่กี่วันมานี้ เจอ แผ่น ซีดี ที่เป็นหนึ่งในเพลงที่เรา ชอบเปิด เพลงนั้น คือ wel  come to 5 club ของ dragon 5  ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบ แต่เมื่อเจอโดยบังเอิญระหว่างรื้อของ จึงหยิบมาเปิด ….

ย้อนได้ถึงวันเก่าได้อย่างดี…เอามาเปิดที่ office ด้วย รู้สึกดีจริงๆ

เราเป็นคนที่ชอบเพลงไหน แล้ว จะเปิดซ้ำได้เรื่อยๆโดยไม่รู้สึกเบื่อ เพราะเราชอบ ของเรา

วันนี้ก็ เช่นกันเจอแผ่นซีดี ที่เรามีความหลังมากๆ กับแผ่นซีดีแผ่นนั้น…(จำไว้จนวันตาย)

หนึ่ง ในเพลงนั้น คือ เพลง กีรติ เพลงประกอบภาพยนตร์  “ข้างหลังภาพ” บทประพันธ์เรื่องนี้ชอบมาก

และอีกหลาย เพลง ที่มีอยู่ในแผ่นซีดีแผ่นนี้ …(ช่างโดนเสียเหลือเกิน)….

….

เวลาที่เราอยู่ในภาวะห้วงแห่งอารมณ์ใด เพลงไหนที่มีเนื้อหาโดนใจ ก็เรียกได้ว่า….

ยิ่งเวลาที่ช้ำรัก…หัวใจของเราที่ให้เขาผูกไว้ที่ปลายขา….

โดนลากไปมา…ช่างปวดร้าวเสียเหลือเกิน

ช่วงอารมณ์เช่นนี้ ฟังเพลงไหน ก็…เศร้า..โศก..ระทม..ทุกข์..เจ็บ..ปวด..ทุกเพลง

ไม่ว่าเพลงนั้นจะเป็นอะไร ช้าหรือเร็ว หรือ……………….

ก็สามารถทำให้เรา…มีน้ำตาได้ทุกครั้ง แม้น้ำตาจะไหลอยู่ในอกไม่เอ่อล้น พ้นขอบตา….

เพราะเพลงส่วนใหญ จะมีเนื้อหาที่เกี่ยวกับความรักทั้งนั้น………….

….

วันนี้ตอนประชุม โปรเจคศิลปิน “ลุลา” สาวเสียงใส+สาวเสียงสวย

ถ้าใครไม่รู้จักแนะนำว่าให้ไปหา ซีดี Bossa  Blossom2 เพลง ขอบฟ้า กับเพลงฤดูร้อน

แล้วคุณจะรู้ว่า นี่คือ ตัวจริง เสียงจริง ของจริง

ตอนแรกทั้ง ลุลาและพี่โตน โซฟา แจ้งไว้ว่า จะมีเพลงให้ฟัง ก่อนด้วย 3 เพลง

แต่เอาเข้าจริง พี่โตน เปิดเสียงไกด์ดนตรี แล้วให้ ลุลา ร้องสด ร้องให้ฟังสดๆ

ถึง 4 เพลง ด้วยกัน เราง่วงนอนมากถึงมากที่สุด จากการไปเลี้ยงส่ง จิ๊บ น้องสาวคนสวยของ

ศักดิ์ นักร้องนำ วงเซลล์ (วงนี้ของเขาก็ดีจริงๆนะ ) แต่ไม่น่าเชื่อเสียงของลุลา สะกดเราให้เพลินไปกับ

เสียงใสๆ ของเธอ …..สุดยอด  ยอมรับเลยฟังไปเพลิน มาก

พี่เต็ด เองนั้น มีสมาธิมาก เพราะถึงแม้จะเพลินกับเสียง ลุลา แต่ด้วยความเป็น“ป๋า”ก็ยังมีความละเอียดอ่อน ที่บางครั้งเราไม่ทันนึกถึง…เพราะเพลินและประสบการณ์ไม่เท่า ท่าน “ป๋า”

พีเองนั้นก็ชอบและเพลิน…………….(อธิบายรายละเอียดได้ในสิ่งที่พี่เต็ดไม่เข้าใจ…ในบางเพลง)

เพลงดีจัง…ชอบๆ…รอฟังกันได้เลย ที่นี่ ที่ สนามหลวง

 แต่มีสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้น คือ พี่โตนเขาแต่งเพลง จากชีวิตจริง ของ“ผู้หญิงคนหนึ่ง”

ฟังแล้ว……………………..

โคตรโดน…………………..คือโดนกับเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้นมาก เท่าที่เรารับรู้

บอกไม่ถูกน้ำตามันเอ่อ…ปริ่ม  แทน……

อยากให้ใครแต่งเพลงจาก (จริงๆก็ อยากแต่งเองแต่ ความสามารถไม่มี)ชีวิตจริง ของเราบ้างจัง

ถ้าได้ฟังแล้วคงขนลุกแน่ๆ   (เพลงของเรา…ชีวิตเรา… ของแท้)

มีหลายคนเคยเล่าให้ฟัง ว่า พี่คนนั้นเขาแต่เพลงให้หนู… พี่คนนั้นแต่งเพลงนี้ให้กับคนเคยรัก

พี่คนนั้นแต่งเพลงให้กับคนรัก  ฯลฯ

แยมมี่ –  ดีใจด้วยนะที่มีคนแต่งเพลงให้เรา จากชีวิตเรา…แสดดด!

เจี๊ยบหมานคร - ภูมิใจแทนที่ได้รับโอกาสให้มีเพลงจากปากกาลงบนแผ่น ซีดี…

คุณแนน – ขอบคุณที่ทำให้เกิดเพลง คนดีในสายตาเธอ ของพี่เต็น

ใครอีกนะที่เรารู้จักแล้วมีเพลงของตัวเองอีก ถ้าลืมใครบอกด้วย

แต่ตอนนี้ เพลง ที่เราชอบและเปิดฟังบ่อยจนเรียกว่าซ้ำไปซ้ำมา คือเพลง

1.ความคิดถึงห้ามกันไม่ได้  2. ตื่น 3.เขียนถึงคนบนฟ้า4.live and learn 

….

เมื่อคืน ได้คุยกับพี่ปอย portrait ว่าเพิ่งรู้ว่า พี่ปอย นั้นเป็นแฟนตัวยง ของ หนังสือ เรื่อง เพชรพระอุมา

ซึ่งเรานั้นก็เป็นหนึ่งคนที่ชื่นชอบ บทประพันธ์ล้ำค่าเรื่องนี้เช่นกัน เราออ่านจบ แค่ 2รอบ แต่พี่ปอยมากกว่า แต่จำไม่ได้ว่าเท่าไร   จากนั้นก็คุยไปเรื่อยๆเกี่ยวกับเพชรพระอุมา…

มีบทสนทนาที่เราคุยกันและคิดเหมือนกันว่า  พอเจอคนที่ชอบอะไรก็แล้วเหมือนกับเรามันเหมือนกับว่าเราจะเหมาเอาเองคนนั้นคือหนึ่งคนที่ เป็นคนดีและเข้าใจเราคุยกันรู้เรื่อง

….ไว้ติดตามต่อไป

ปุจฉา…วิสัชนา

A  :   แกสูงตั้ง 180 เซนติเมตร แน่ะ 

B  :  ไม่เห็นสูงเลย 

A  :  แกผอมจังหนักแค่ 85 กิโลกรัม

B  :  บ้าดิ อ้วนจะตาย

A  :  อิจฉาจัง ผิวแก ขาวดี

B  :  ไม่เห็นขาวเลย  ออกเหลืองด้วยซ้ำ

A  :  บ้านแกอยู่ใกล้ดี นะ แค่ เมืองกาญจน์

B  :  โหใกล้ไร  ห่างจากกรุงเทพฯตั้ง 260 กิโลเมตร

A  :  ทำไมไงอ่ะ ถึงจะมีแฟนเยอะ แบบแก

B  :  ไม่เห็นเยอะเลย แค่ 3 คนเอง

A  :  แกแฟนแก สวยจังอ่ะ

B  :  ธรรมดานะ อยากหาใหม่อยู่แล้วเนี่ย

A  :  อะไรเนี่ย ทำไมแกถึงทนได้วะ

B  :  ใครบอกว่าทนได้

…….

C  :  นั่นดิ ระดับของความอดทนของคนแต่ละคน ใช้อะไรวัด และขีดของความอดทนมันมีขีดสุดตรงไหน?

   

หยาบคาย….

ควาย…….เป็นคำหยาบหรือไม่?

ดำ…เหมือน…ควาย

โง่…เหมือน…ควาย

ทน…เหมือน…ควาย

โง่ทน…หรือ…ทนโง่…ควาย?

ขอร้องเถอะ….

mesenger  จาก ocean เพิ่งมารับ proofเมื่อ00.25น.

เฮ้อ………………………………………………………………………………………

plan อย่างดี  ประสบการณ์ก็มีมาก…แต่ไม่วายที่จะต้องเจอ  “ตอ”ให้มีการสะดุดทุกครั้ง…แม้คิดว่าไม่     แต่มันก็ต้องมี “ตอ”….ที่ทำให้เกิดปัญหาอย่างที่คิดว่าไม่ควรเกิดขึ้นแต่มัน…ก็…ก้อ…”ทุกครั้งจริงๆ”

เมื่อคืนกลับตอนตี 2….วันนี้ก็มา11.00…ทั้งที่…….

ก่อนหน้านี้ประมาณ 2 – 3อาทิตย์ กลับดึก มา8.30-9.00ตลอดเพราะมันคือหน้าที่และความรับผิดชอบของเราเอง

ไม่เคยเป็นและทำได้แบบนี้มาก่อน….(นอนน้อย)แต่ก็ได้ทำและทำได้….ปกติต้องนอนอย่างน้อย6-8ชม.เป็นอย่างน้อย!!

ร่างกายที่ว่าทนเหมือนควาย…ตอนนี้มันจะไถนาไหวได้อีกสักกี่แปลง

เราใช้เวลา…ลงทั้งมือ….ลงทั้งแรง…ลงทั้งใจ…

เพื่อให้ผลของการไถนานั้น จะได้แปลงข้าวที่ชูช่อ ออกรวงให้คนมาเกี่ยวกิน…

ทุกครั้งที่ไถนา…แปลงข้าวชูช่อ ออกรวงให้คนที่ชอบและรักการกินข้าว

มาเกี่ยวไปกิน……เกี่ยวไปขายให้คนที่ชอบกินข้าว

เขาของควายจะหันมองทุกครั้งที่การไถนา..แล้วแปลงนานั้นหว่าน…ดำ…และ…และ…และ..และออกรวง….

รอให้เจ้าของมาเกี่ยวกิน…เกี่ยวไปขายให้คนที่ชอบกินข้าวดี

แต่ทำไมนะ…จะต้องมี“แร้งกา…โผลร่อนจิกกินข้าว…”

หรือแม้แต่ “ฝูงนกฝูงแมลงฝูง…หลายฝูง”มาแอบโขมย…ไปกิน… ไปขาย…ให้กับ….คนที่ไม่สนใจว่าข้าวนั้นเป็นของใคร….แค่จะกินข้าวก็จะกิน…ไม่สนใดๆทั้งนั้น

เคยคิดและเห็นการปลูกข้าวกันบ้างหรือเปล่า

 (คำตอบบางคำตอบ อาจตอบว่าเคยทำ/เคยเห็น/เคยรู้  หรือ ไม่..ไม่..ไม่..ไม่..ไม่..ไม่..ไม่สนใจ)

กว่าจะมีข้าวออกรวง…

สภาพดินฟ้าอากาศ…คัดหา…พันธ์ข้าว…รอฝน…ไถนา…หว่าน…ดำ…ใส่ปุ๋ย…

และเกี่ยวข้องกับอีกหลายส่วน…..หลายสิ่ง…หลายอย่าง…อย่างตั้งใจใส่ใจ

ข้าวทุกสายพันธ์…แปลงนาทุกผืน ล้วนต้องใช้เวลาใช้ร่างกายใช้สมองใช้จิตใจทั้งนั้นกว่าจะ มีข้าวให้ได้กิน

 ขอร้องเถอะ….

กรุณาสนับสนุนผลงานที่ถูกลิขสิทธิ์ อย่าเลย…อย่าทำแบบนั้น(แบบที่ทำกันอยู่)

พวกเราตั้งใจใส่ใจกันมาก…มันเป็นการทำร้ายจิตใจศิลปินและรวมถึงงานอื่นๆทั้งหมดที่คุณชื่นชอบ

คิดดูสิ กว่าที่คุณจะได้ยินเพลง 1 เพลง ดูหนัง 1 เรื่อง นั้นมันมีขั้นตอน มีกระบวนการ มีการกลั่นกลองทั้งจากสมองและจิตใจ

เพลง 1 เพลง อัลบั้ม 1 อัลบั้ม พลังกายพลังใจของพวกเราอยู่ในนั้นในทุกขั้นตอน

แล้วทำไม…ยังทำร้ายพวกเราอีก

อย่าทำร้ายพวกเราอีกเลย…ขอร้องนะ…ขอร้องเถอะ

เนื่องจากยังมีสายเลือด GTH อยู่ขอด้วยฝากนะครับฝากสนับสนุนหนังไทยด้วย

ช่วยสนับสนุนกันทั้งหนังทั้งเพลง เราจะได้มีผลงานดีๆมาให้ชื่นชมกันอีกต่อไป

………………………………………………………………………………………………

“เด็กชายใน สนามหลวง”

ขอแนะนำผลงานดีที่กำลังจะมีให้คุณได้ให้เห็นแล้ว

11 กย.50

*เต็น ธีรภัค  อัลบั้ม play it forward

(พี่เขาชักชวนเพื่อนศิลปินชั้นแนวหน้าของเมืองไทย มาร่วมเล่นดนตรีในอัลบั้มนี้…สำคัญสุด….

รายได้ส่วนของศิลปินทั้งหมด มอบให้กับวัดพระบาทน้ำพุ  (รู้แล้วบอกบุญกันต่อ เพลงดีซื้อหาไปฟังและได้ยังร่วมทำบุญกันอีกด้วย) อย่าลืมนะส่งต่อบอกบุญกับการซื้อเพลงดีๆกัน )

18 กย.50

*แก๊ก Prinky  Groove  อัลบั้ม แสดดด

(เด็กหนุ่มพลังล้นที่หลงใหลและเติบโตมากับเสียงดนตรีอย่างแท้จริง และเปิดตัวด้วยแบบฉบับไม่เหมือนใครโดยมีการปล่อยหนังสั้นที่น่าสนใจ  พิเศษสุดด้วย enhance  cd มีทั้ง หนังสั้น ,MV ,เกมส์,เนื้อเพลงพร้อมคอร์ทกีตาร์ ,ภาพบรรยากาศเบื้องหลัง)

 25 กย. 50

*สนามหลวง คอนเนคส์ พาร์ท 3

กระแสตอบรับดีมากจากทั้ง  1 และ 2 ใน พาร์ท 3 นี้ ยังคับแก้วด้วยศิลปินฝีมือดีเช่น

ปอยportrait,morningsurfers,นอ นรเทพ มาแสง,ลิปตา,tattoo  colour

,good  september…)

ทั้งภายในปีนี้และปีหน้า…“สนามหลวง”มีสิ่งดีๆที่พร้อมนำเสนอให้คุณอีกอย่างมากมายทั้งคุณภาพและปริมาณ

ติดตามได้ที่

www.sanamluangmusic.com

www.sanamluang.wordpress.com

www.myspace.com/sanamluang

…ทั่วๆไป..ให้ไปทั่วๆ

(อย่าทำร้ายใจกันอีกเลย…ชีวิตคนเรามันสั้นนัก(อาจมีการพรากจากกันทั้งจากเป็น(เปลี่ยนที่/เปลี่ยนไป)…หรือจากตาย…ทำสิ่งที่ดีต่อกันดีกว่าไหม…คิดถึงจิตใจคนอื่นบ้าง…เอาใจเขามาใส่ใจเรา…ถ้าทำไม่เคยทำเพราะไม่เคยคิดหรือคิดไม่เป็น…จงเริ่มที่….คิดดี…พูดดี…ทำดีทั้งต่อตัวเองและคนอื่น)

นี่แหล่ะ….

ภายใต้รอยแห่งประสบการณ์เริ่มปรากฏเกิดขึ้นในร่างกายขึ้นทุกวินาที….

ใต้ร้อยแห่งนั้นก่อให้เกิดประสบการณ์ที่เวียนผ่านเข้ามา…..

อาจมีบ้างที่รู้เท่าทันหรือไม่ทันได้รู้….

อาจมีบ้างที่คิดได้หรือไม่ทันได้คิด….

อาจมีบ้างที่ดีหรือไม่ดี….

ณ จุดหนึ่งที่เหตุการณ์มันซ้ำกับประสบการณ์เดิม…หรือประสบการณ์ใหม่…ให้เราต้องเรียนต้องรู้

ทั้งที่ประสบการณ์นั้นอาจจะวนซ้ำมาแล้ว…หลายครั้ง…ก็ไม่อาจจะรู้หรือคิดได้

แต่ทำไมนะ…

ถึงมีคำพูดว่า “นี่แหล่ะ…จิตใจนั้นมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง”

ประเสริฐ…เลิศ…เยี่ยม…ดี…ใช้ได้…ใช้ไม่ได้…ไม่ดี…บัดซบ…เลว…สารเลว

เกิดซ้ำอีกแล้ว…รู้แล้ว…..แต่ก็“นั่นแหล่ะ…  จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง”

เอาไงดี

ไม่ได้เขียนมานานเพราะว่า…เซ็งที่ BLOG เป็นไรไม่รู้

หลายสิ่งหลายอย่างมันขาดมันหาย และสำคัญคือ ไม่สามารถ

ให้ใครมาCOMMENT ได้ จนหลายคนคิดว่า กลัวโดน…ชม(ด่า)

ป่าวเลย อยากให้เข้ามา…ชม(ด่า)อยู่แล้ว

ใครมีความรู้ความสามารถ….ช่วยที

มีหลายเรื่องราวที่เข้ามาในชีวิตและอยากเขียนมากๆแต่เพราะเซ็ง

ในความ LOW TECH ของเราเอง และไม่ค่อยมีเวลาด้วย

เอาไงดี……………………………………………

ตอนนี้จะทำยังไงดีกับจิตใจของเราเอง

อ่านBLOG ของน้องเลิก บุรุษผู้ที่ใจเย็นที่สุดเท่าที่เคยรู้จักมา(ไม่รวมเพื่อนมัธยม ที่ชื่อ บุญมี)

แล้วหวนคิดถึงตัวเอง

เอาไงดี………..เอาไงดี……..ทำไงดี………..ต้องทำยังไงถึงจะดี