ที่ผ่านมามีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน แต่มีเรื่องหนึ่งที่เป็นประเด็นสำคัญ มากสำหรับผมและคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนไทยทุกคน

 ”พนมเปรียะวิเฮียร์  เมื่อเขาพระวิหารลั่นเปรี๊ย!”

     ในฐานะคนไทยคนนึง  ผมถูกรุมเร้าจากเพื่อนพ้องสื่อมวลชนต่างประเทศหลายคน  ขอให้อธิบายความปัญหาปราสาทพระวิหารหรือที่ต่างชาติออกเสียงตามสำเนียงเขมรว่า “เปรียะวิเฮียร์”มานานก่อนหน้าที่จะมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจ

     ผมบอกไปตอนนั้นว่า  อย่าฟังจากคนรู้น้อยอย่างผมเลย  ลองฟังอภิปรายไม่ไว้วางใจดูก่อนดีกว่า

     ผลปรากฏว่า  เรื่องเขาพระวิหาร  กลายเป็นการอภิปรายที่ได้เนื้อได้หนัง  ได้สารัตถะมากที่สุด         โดยเฉพาะการอภิปรายของคุณอภิสิทธิ์  เวชชาชีวะ ผู้นำฝ่ายค้านและถ้อยแถลงแก้ข้อกล่าวหาของ  คุณนพดล  ปัทมะ  รัฐมนตรีต่างประเทศ  ในฐานะผู้รับผิดชอบเรื่องนี้

     ผมบอกก่อนว่าผมไม่ชอบไม่ว่าใครก็ตามที่พยายามจะใช้เรื่องนี้เพื่อปลุกระดมชาตนิยมแบบไร้เหตุไร้ผล  แต่ในเวลาเดียวกันก็ยิ่งไม่ชอบใครก็ตามที่หลับหูหลับตาบอกว่าคนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา  คือพวกปลุกระดมลัทธิคลั่งชาติ  เหตุผลก็คือผมรู้น้อยครับ  ยิ่งถกกันมากเท่าไหร่  ใช้เหตุใช้ผลใช้หลักฐานกันมากเท่าไหร่  เป็นประโยชน์เปิดหูเปิดตาให้กับผมมากขึ้นเท่านั้น

     การอภิปรายในสภาหนนี้ได้เนื้อหาสาระมากพอที่จะแสดงให้เห็นว่าใครมีจุดยืนอยู่ตรงไหน  อย่างไร  ในกรณีนี้  แม้จะไม่ถึงกับทำให้ได้ข้อสรุปชัดเจนว่าแล้วที่ถูกต้องมันคืออะไรก็ตามที

     แต่พอจะทำให้คนไทยที่สนใจหาข้อสรุปได้ด้วยตัวเองครับว่า  แท้จริงแล้ว  เรื่องนี้ควรทำอย่างไร

     ในวงสนทนาต่อหน้าแก้วกาแฟเช้าวันที่สองของปารอภิปรายเพื่อนๆฝรั่งถามอีกทีว่า  คนไทยรู้สึกยังไงกับเรื่องที่ได้ฟัง  ผมบอกว่าผมตอบแทนคนไทยทั้งประเทศไม่ได้  แต่โดยส่วนตัวแล้วผมรู้สึกว่ากรณ๊นี้น่าจะมีการถกกันอย่างนี้มาเนิ่นนานก่อนที่จะมีการลงนามในแถลงการณ์ร่วม

     ผมบอกว่า  ผมฟังยังไงก็หาคำตอบที่น่าพอใจให้กับตัวเองไม่ได้ว่าเราไปรีบร้อนลงนามในแถลงการ์ร่วมตามความต้องการของกัมพูชาทำไม  ผมยังมองไม่เห็นประโยชน์ที่จะเกิดแก่ประเทศชาติจากการรีบร้อนไปลงนามดังกล่าว

     นี่เป็นเรื่องนอกเหนือจากข้อถกเถียงเรื่อง  การสูญเสียดินแดนหรือไม่  สูญเสียอำนาจอธิปไตยหรือไม่  ที่ถกกันอยู่ในสภาตอนนั้น

     ยิ่งฟังอภิปราย  ผมยิ่งได้ตระหนักว่า  กรณีเขาพระวิหาร  นั้นมีเงื่อนปมซุกซ่อนอยู่มากมาย  ทั้งเงื่อนปมในข้อกฏหมาย  การตีความในเชิงนิติศาสตร์  การตีความในเชิงรัฐศาสตร์  ประเพณีนิยม  มีปมอยู่มากมายที่จะหาข้อยุติได้โดยเร็ว  นี่ยังไม่นับเรื่อง  อารมณ์ความรู้สึก  ที่ต้องใช้เวลากันเนิ่นนานมากครับกว่าจะได้ข้อยุติ

     การถกเถียงในประเด็นหนึ่ง  นำไปสู่การถกเถียงในอีกประเด็นหนึ่งแล้วก็อีกประเด็นถัดไปอีกมากมาย  แต่ละประเด็นซับซ้อน  อารมณ์ความรู้สึกยิ่งทำให้สับสนเอาได้ง่ายๆ

     เรื่องอย่างนี้  ไม่สมควรเด็ดขาดที่จะไปรีบเร่ง  ร้อนรน  หรือดำเนินการไปเพียงลำพัง  โดยไม่ฟังเสียงใครต่อใครให้รอบครอบรอบด้านให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ครับ

     ที่สำคัญที่สุด  ต้องถามประชาชนครับ  ต้องให้ประชาชนพร้อมและยอมรับ  ไม่เช่นนั้นมีปัญาหาแน่

     เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องอ่อนไหวธรรมดาๆ  แต่เป็นเรื่องอ่อนไหวระดับ 2 ชั้น  ความอ่อนไหวเรื่องแรกก็คือการที่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการปักปันเขตแดนที่ยังไม่ได้ข้อยุติ  ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือเรื่องนี้เกี่ยวพันกับความรู้สึกของคนไทยทั้งหลายทั้งปวงที่เคยรู้สึก “สูญเสีย”มาแล้วในอดีต

     โดยธรรมชาติของนักการเมืองทั่วๆไปเรื่องอย่างนี้ไม่มีใครเสี่ยงกันเว้นเสียแต่ว่า  มันจะคุ้มค่ากับการเสี่ยง-ถ้าไทยได้ประโยชน์โภชผลมากมายจากการนี้ก็น่าจะคุ้มละครับ

     แต่ถ้าการลงทุนเสี่ยงโดยที่”อย่างดีก็เสมอตัว  ถ้าแย่ขึ้นมาประเทศชาติขาดทุนป่นปี้”ไม่มีใครเขาเสี่ยงกันหรอกครับ

     ประเด็นของผมก็คือ  เรายังมีทางเลือกทางออกที่จะทำเรื่องนี้อย่างสง่างาม  ลดปัญหา  ลดความขัดแย้งภายในประเทศลงได้อีกหลายๆทาง  ทำไมไม่เลือกทางอย่างนั้น

     ผมตั้งข้อสังเกตไว้ประกาณหนึ่งว่า  บทพิสูจน์เรื่องนี้อาจไม่ได้เกิดขึ้นเดี๋ยวนี้  หรือในอีก 5 ปี 10 ปีข้างหน้า  แต่สักวันข้อพิสูจน์เรื่องนี้จะยุติ  และชื่อเสียงเรียงนามของผู้ที่ทำให้มันเป็รไปจักปรากฏอยู่ชั่วลูกชั่วหลาน

     จะให้พวกเขาพูดถึงเราว่าอย่างไร  เลือกกันเองก็แล้วกันครับ!

คัดลอกจากบทความ  “เทศมองไทย”  หน้า 102 มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับประจำวันที่27 มิ.ย. – 3ก.ค.2551 ปีที่28 ฉบับที่1454

“น้ำ   THE STAR ” เสียชีวิตหลังสู้ภัยกับโรคร้าย มะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือ ลูคีเมีย สภาพร่างกายต้านฤทธิ์ยาจากการทำ คีโม ไม่ไหว ทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อน และได้จบชีวิตลงอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด

อ่านข่าวแล้ว รู้สึกสะเทือนใจมาก สงสาร  “ น้ำ THE  STAR”และครอบครัวมาก เพราะเธอผ่านการประกวดคัดเลือกจนได้เข้ารอบ 8 คนสุท้ายของโครงการ เดอะสตาร์ 4 แล้ว แต่ทว่าเธอต้อง ยอมถอนตัวออกจากการแข่งขัน เพียงเพราะเธอต้องรีบเข้ารับการรักษาโดยด่วน  แต่วันนี้เธอก็ต้องจากไปแล้ว  จากไปเร็วมาก ขอให้หลับฝันดีนะครับ

เหตุการณ์นี้ทำให้นึกถึงเธอ คิดถึงเธอ

ย้อนหลังไปเมื่อ ปี  ….

เพื่อนคนหนึ่งของเรา สวยมากๆเป็นดาวของห้อง A1 MARKETING

ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจากต่างทิศต่างทางจะมาพบเจอกันได้    เธอชื่อ”ตุลย์” เป็นสาวสวยที่หลายคนอยากเป็นเพื่อนและหลายๆคนอยากจีบเป็นแฟน

เราเป็นแค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ  เพราะฉะนั้นเมื่อเริ่มแรกเข้าไปเรียนก็ยังมีการจับกลุ่มกันไปก่อน (ตามสถานการณ์)

คนรวยจับกลุ่มคนรวย (ใครขับรถไรบ้างอ่ะ/รถญี่ปุ่นหรือรถยุโรป) คนสวยจับกลุ่มคนสวย (ไปไหนกันดี) คนเรียนจับกลุ่มคนเรียน(ลงวิชาไรบ้าง/ติวที่ไหนดี)

เด็กเที่ยว… (คืนนี้กินเหล้าไหนดี) บลา บลา………

แต่ที่สุด”ตุลย์”ก็มาเป็นเพื่อนกลุ่มเรา  ทั้งที่ก่อนนั้นมีคนพยายามดึง”ตุลย์” แต่ “ตุลย์”ก็มาเข้ากลุ่มเรา ด้วยเหตุผลว่า เราเป็นสนุกดี 

กลุ่มของเราเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดในห้องเลย ไปไหนมาไหนกันต้องเป็นกลุ่มใหญ่ ใช้ชีวิตกัน มันส์มากๆ

จนเวลาผ่านไป 1 ปี ระหว่างลง ซัมเมอร์ “ตุลย์ “ไม่ สบาย เพราะเป็นหวัด เลยเข้าโรงพยาบาล หลังจากกนั้นทำให้ได้รู้ว่า “ตุลย์” ป่วยเป็น มะเร็งในเม็ดเลือดขาว 

ทุกคนตกใจกันมาก เพราะว่าไม่เคยเห็น”ตุลย์”ป่วยหรือเป็รอะไรมาก่อน ร่างกายก็ดูแข็งแรงดี  เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ เป็นผู้หญิงรักสุขภาพมากซะด้วยซ้ำ แต่กลับเป็นโรคร้ายได้

“ตุลย์” เข้ารับการรักษา ด้วยวีธีให้ คีโม ร่างกายเริ่มทนไม่ไหว ผมร่วงจดหมดหัว  สงสารมาก” ตุลย์”บอกเจ็บมากด้วย

ผ่านไป 1เดือน หมอบอกต้องให้ คีโม อีกรอบ แต่ตุลย์บอกไม่เป็นไร  เราก็นึกว่า “ตุลย์” คงหายแล้ว เพราะวันสอบ “ตุลย์” มาหาเรากับเพื่อนๆที่มหาลัย

“ตุลย์” สวยมาก แข็งแรง ผมยาวสลวย (เธอซื้อวิกมาใส่ก่อน บอกว่าเดี๋ยวคนอื่นว่าไม่สวย)

หลังจากนั้น 1 อาทิตย์ แม่”ตุลย์” โทรมาบอกว่า “ตุลย์”เสียแล้ว ก่อนตาย สั่งว่า ให้เราช่วยเปลี่ยน ชุดนักศึกษา ให้ด้วย (ตุลย์อยากหลับกับชุดนักศึกษาโดยให้เราที่เป็นเพื่อนเปลี่ยนให้)

ตกใจ…อึ้ง…เสียใจ…งง……………………………..ทำไมเร็วนัก   เรื่องจริงเหรอ

วันเผาศพ  ตัวเราเองแปลกใจมากทำไม……………………..ทำไมน้ำตามันไม่ออกมาสักหยด(หรือเราจะคิดว่ามันไม่จริง ตุลย์แค่หลับไปเท่านั้นเอง) หลับให้สบายนะเพื่อน

รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับทุกคน

ดูแลกันให้ดีๆ (คิดดี ทำดี พูดดี ต่อกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง)   เพราะชีวิตคนเรานั้นสั้นนักและต้องมีวันต้องจากกัน…..อาจจากเป็นหรือจากตาย

ให้มีอะไรดีดี ให้คิดถึงกัน

คิดถึงเธอ คิดถึงเพื่อน  คิดถึง “ตุลย์”

อ่านได้จาก BLOG น้องเลิกครับ http://lerk7.blogspot.com/

เมื่อไรจะมีขายที่เมืองไทย

.

. 

แต่อะไรก็ได้ ไม่ใช่แปลว่าทนอะไรก็ได้นะ

 แต่รอไม่ไหวแล้ววันนี้ จะขอเริ่มที่ การเดินทางไกลของต้นปีเลยละกัน (หมอดูแม่นมาก…หมอดูบอกว่าปีนี้เป็นปีแห่งการเดินทางของเรา…ซึ่งมีอีกเยอะไว้UP วันหลัง แต่ขอบอกแม่นจริง และถ้าแม่นสุดๆคงเป็นเดือนกรกฏาคม ที่จะได้เดินทางไปต่างประเทศ  (ลุลา+ญี่ปุ่น+(รอฟ้าประทานจากพี่เต็ด))

ปีนี้ปีแห่งการมีหน้าที่ที่เปลี่ยนแปลง  (3อย่าง)

ปีนี้ปีแห่งการเดินทางไกล

หน้าที่แรกคือ มีเดียต่างจังหวัด  ………………………………………..ทั่วไทย

เริ่มที่ วันที่  7-8  มีค.จ.เชียงใหม่ ไปงานแฟตเฟส โชว์เหนือ กับหมานคร 

 คนเยอะมากๆ  ได้เจอเพื่อนเก่า(เหยิน)เพื่อนใหม่ (มิ้ม+แอน+เพื่อนของหมานคร)

9 มีค.จเชียงใหม่

10มีค.จ.ลำปาง

11มีค. จ.พิษณุโลก

12 มีค.จ.นครสวรรค์

พี่ๆน้องที่คลื่นวิทยุและเคเบิ้ลทีวี น่ารักมากๆให้การต้อนรับ คณะ”สนามหลวง” (ศิลปิน ลุลา /พลอย /พี่เดอะมัส)

เป็นอย่างดี น่ารักและอบอุ่นมากๆ   ขอขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณครับสำหรับมิตรภาพ

และนี่คือภาพของบุคคลเหล่านั้น ที่ ด.ช.ปอได้เดินทางไกล…ไปพบมิตรภาพ(แต่ยังพบมิตรภาพอีก ที่ไม่มีในรูปเหล่านี้)

LUCKY  IN  GAME

LUCKY  IN  LOVE

คงไม่ถึงกับช้าไปเพราะยังไม่สิ้นเดือนของเดือนแรกเลย……….นะนะ

ปีใหม่ปีนี้ เป็นความตั้งใจที่เตรียมพร้อมทั้งกายทั้งใจ  ในการเปิดรับยอมรับกับสิ่งใหม่

รวมถึงทั้งเริ่มต้นใหม่กับสิ่งเดิมๆ  เป็นการโอกาสให้ตัวเราเองและกับทุกสิ่งทุกอย่าง…..เอาใหม่เริ่มใหม่

เริ่มUP BLOG ใหม่/เริ่มที่จะหยุดการร่ำสุรา บ้าง/เริ่มที่จะต้องบังคับตัวเอง ในการดูแ สุขภาพตัวเอง

จะตีแบดให้ได้ทุกครั้ง/เริ่มที่จะเก็บเงินบ้าง/เริ่มที่จะ ………………….

และเริ่มที่จะแบ่งเวลาในการอ่านหนังสือให้มากขึ้น เพราะเราเองเป็นหนอนหนังสือพอตัวเหมือนกัน

เพชรพระอุมา….เป็นหนังสือเล่มโปรดของเรา

คุณพนมเทียนเขียนได้ดีมากอ่านแล้ววางไม่ลง อ่านจบมา 2 ครั้ง ทั้ง 2 ภาคแล้ว
สามก๊ก….อ่านจบไปครั้งเดียว

ปีนี้ตั้งใจว่าจะเริ่มตามเก็บอ่านหนังสือ ที่ได้รางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน(ซีไรต์)

ซึ่งได้รับความเมตตา จากคุณ”หมานคร” ผู้ซึ่งเป็นหนอนหนังสือของแท้

ให้ยืม ความสุขของกะทิ/ความสุขของกะทิ  ตอน ตามหาพระจันทร์/เจ้าหญิง/ซอยเดียวกัน

/โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง

 หนังสือของคุณหมานคร ใหม่มากๆเพราะเขารักษาหนังสือดีมาก เหมือนไม่ได้เคยเปิดอ่านเลย

(เวลาเราอ่าน ลักษณะเหมือนกับการแอบอ่านมากๆ เพราะต้องเปิดหนังสือแบบประมาณ ห้ามกางหนังสือสุดขอบหรือให้มีร่องรอยแห่งการเปิด)

……………………………….

                                      ……………………………….

ภาพงานจับฉลากของขวัญ ปีใหม่ ของOFFICE “สนามหลวง”

…

 ใจเปื่อย

…

หายแล้ว กลับมาเหมือนเดิมได้แค่ 2 วัน เท่านั้น แต่……….

ทำไมนะช่วงเดือนนี้ของเรา กลับจะต้องเจอเหตุการณ์ ที่เลวร้ายสำหรับชีวิต และจิตใจของเรามาก

มากจนเกินทน….เลือกที่เดินออกมาเพราะ…ล้ามาก….ไม่เคยคิดไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็น

เป็นใครใครบอกทนได้ไม่เห็นเป็นไรเลย…ไม่เชื่อหรอกคุณโกหกต้องมาเจอแบบผมแล้วจะรู้ซึ้ง

เมื่อ 2 ปีที่แล้ว……………………………………………….ผ่านมาแล้ว

และไม่คิดและคิดไม่ถึงว่า……เส้นทาง“มัน”จะมาบรรจบกันได้อีก

ตอนแรกแค่เพียงเป็นข่าว…..ก็พอจะเดาอะไรได้ว่า…สถานการณ์มันจะเป็นเช่นไร

แต่วันนี้มีคนบอกว่า ……(  ) เท่านั้นแหล่ะ บอกกับตัวเองได้เลย ว่า “มัน”สามารถเล่นละครเป็นละครซ้อนชีวิตจริงกับเราได้แน่ๆ………………ที่สำคัญ……“ใจ”เราจะเป็นเช่นไร

…………………………..โว๊ย…………………………….โว๊ย…………..

………………โว๊ย………………………..โว๊ย………………………………..

…………….โว๊ย……โว๊ย………………………….โว๊ย

เมื่อวันต้องอำลาจาก ………………………………………………..GTH

ภาพหน้าฉากที่เห็นอาจจะน่าเกลียด…เลยไม่ชอบ

…

คนเราอาจจะมองกันแค่เพียง  “ผิว” ที่เห็น หรือ การ “แสดง”ที่เห็นจาก การใช้สายตามอง…พาลคิดเองว่า นั่นล่ะ

คือสิ่งที่ใช่ …เพียงแค่เราใช้ใจในการ “รับและรู้” ก็จะรู้ได้ว่าสิ่งใดคือ ของจริง

พี่นกบ้านเทป คนสำคัญของหน่วยงานที่สำคัญหน่วยหนึ่งของ ตึก GMM 

งานในแต่ละวันนั้น  มีทั้งเร่ง ทั้งรีบ ทั้งด่วน ทั้งสำคัญ วันๆโทรศัพท์ เข้ามากวนตลอด เวลา  ย้ำว่า ตลอดเวลาจริง

แต่ไม่เห็นเป็นเหมือนเราที่ สีหน้านั้น จะเคร่งและเครียดเมื่อเจอกับ ปัญหาหรือเหตุการณ์ที่มารุ้มเร้า 

ตั้งแต่เคยเห็นพี่นกสมัยที่เราเป็นเด็กฝึกงานจนถึงวันนี้ ….พี่นกยังมีสีหน้าที่แจ่มใสตลอดเวลา……………    ขอย้ำว่าตลอดเวลาจริงๆ

ไม่นานมานี้เราและช่างตี๋ เข้าไปขอคำปรึกษาความช่วยเหลือ ซึ่งพี่เขายินดีช่วยอย่างเต็มใจระหว่างบทสนทนา

ปอ: พี่นก สายเข้าตลอดเลย นะครับพี่ (คุยกับเราอยู่แต่โทรศัพท์ อีก 3เครื่อง มาตลอด เรื่อยๆ)

พี่นก:ใช่ ดิ เฟิร์ส 25 ตั้งหลายตัว มีปัญหาทั้งนั้นเลย

ปอ:งี้เครียดเลยพิพี่

พี่นก: อืม ตัวนั้น…ตั้วนี้…และของเราอีก

ปอและตี๋:ครับพี่ ขอโทษครับ ขอบคุณนะครับ…..

คุยไปเรื่อยๆ…….บลา  บลา  บลา บู บู บู  เบ  เบ  เบ…..

ปอ:พรุ่งนี้ไปดูได้กี่โมงอ่ะครับ

พี่นก:น่าจะประมาณ บ่ายๆ นะ ไปดูที่โรงพิมพ์แล้วเคาะเลยจะได้ทัน

ปอและตี๋:ได้เลยครับ

พี่นก:พี่ไม่ได้ไปด้วยนะ

ปอ:อ้าวเหรอครับ  แล้วผมติดต่อกับใครครับ

พี่นก:พี่ทิพย์ เพราะพี่จะไปนั่งวิปัสนาและต้องปิด มือถือตลอด  

ปอ:โห เหรอครับ ดีจัง ที่ไหนอ่ะครับ มิน่า พี่นกถึงดูหน้าตาแจ่มใสตลอด

พี่นก: ฉะเชิงเทรา ไปกันหลายคน พวกที่ตึกเรานี่แหล่ะ

ปอ :ผมเคยไปที่…..มา ผมชอบนะ

พี่นก:จริงเหรอเนี่ย

ปอ : ผมบวชมาแล้ว นะครับ  บวชได้พรรษา และได้รับกฐินด้วยนะ

พี่นก: จริงเหรอ  โห ไม่น่าเชือนะเนี่ย

ตี๋: ผมก็บวชแล้วเหมือนกันครับ

พี่นก: โห บวชแล้วเหมือนกัน จริงเหรอเนี่ย  ….ดีนะเนี่ย แหมไม่น่าเชื่อ…ทั้ง 2คน

คุยกันไปเรื่อยๆระหว่างรองาน…………..บลา บลา อีกแล้ว

และ ระหว่งนั้น ก็มี โทรศัพท์เข้มาตลอด ทั้งมือถือ ที่โต๊ะพี่นก ที่โต๊ะพี่ทิพย์  ขอสายพี่นกเข้ามาตลอด

หนุ่มหล่อกับช่างตี๋ ก็ปรึกษาเรื่องงานต่อได้อีก …..สุดท้ายผล…หวยที่ออกคือสามารถทำได้

สุดยอดครับพี่…ขอโทษและขอบคุณนะครับพี่

ไม่เป็นไร…เป็นหน้าที่พี่อยู่แล้วล่ะ

คิดในใจ  …ขอบคุณครับพี่นี่แหล่ะที่ต้องการคำว่าหน้าที่กับคำว่าน้ำใจมันต่างกันมาก แต่พี่ทำเพราะไม่ใช่แค่หน้าที่ครับเพราะพี่ใจดีกับพวกผม  ขอบคุณครับ

พี่นก: ว่าง ๆถ้าสนใจ  ไปด้วยกันมั๊ยล่ะ  นั่งสมาธิน่ะ

ปอ : ได้ครับพี่…ไว้เดี๋ยวคุยกัน  แต่ผมลางานมากไม่ได้ครับ

พี่นก : ได้ไว้มีไปกันเมื่อไรพี่โทรบอก

ขอบคุณครับพี่

ปอและช่างตี๋ลากลับ OFFICE 

…..

ภาพที่พี่นกเห็น  คงไม่นึกว่าเราและช่างตี๋จะเคยบวชแล้ว

แต่ขอบอก…บวชช่วงเข้าพรรษาด้วยล่ะ 5 เดือน ซึ่งภาพที่คนอื่นเห็นเราคงไม่นึกว่าเราจะเคยบวชมาแล้วและอยู่ได้นานขนาดนั้น ตอนที่จะบวชก็ไม่มีคนคิดว่าเราจะสามารถบวชได้นานขนาดนั้นเพราะภาพเราที่คนอื่นเห็นและไม่ทันได้คิดและรู้จักตัวตนแท้จรองของเรา คงคิดว่าอยู่ได้ไม่น่าจะนานแน่ๆ

ช่วงที่บวชนั้น เราได้ขึ้นนั่งธรรมมาศน์ เทศวันพระหลายต่อหลายครั้งมาก

….คนแถวหมู่บ้านเรารักเราและคิดว่าภาพเราเป็นเด็กดีและเด็กเรียนเก่งก็จะไม่แปลกใจที่เราเทศน์

ทั้งที่จริงเพื่อนที่เห็นภาพเราก็คงไม่นึกว่าเราเป็นคนดีขนาดนั้น….ขอบอกว่าวันแม่ซึ่งตรงกับวันพระเราขึ้นเทศน์

แม่เราและคนเฒ่าคนแก่ที่นั่งด้านหน้าร้องไห้เลยนะจะบอกให้

ภาพที่เห็น…อาจจะใช่หรือไม่ใช่  ต้องใช้ใจดูด้วย…

ภาพที่บางคนเห็นว่า “ดี”   แท้จริงแล้วอาจร้ายกาจเกินจะคาดถึง

ภาพที่บางคนเห็นว่า “ร้าย” แท้จริงแล้วอาจดีมากเกินจะคาดคิด

ภาพที่เราใช้เพียงตามองนั้น มันอาจเป็นเพียงภาพลวงตา….ฉะนั้นต้องใช้ใจมองดูด้วย

   ภาพนี้อยากให้ดูที่ทรงผม ว่าเคยเห็นกันมั๊ย

  ภาพนี้หลายคนไม่เคยเห็นแน่ๆ ลงทุนไปเยอะมาก

  ภาพนี้เห็นแล้วคิดถึง

  ภาพนี้เห็นแล้วยิ่งคิดถึง

……………………………………………………………………………!!!!!!!!!!!!!

…

วันนี้เดี๋ยวทำอะไรอีก

มีไรเหรอ

บลา บลา บลา

ไปขับรถเล่น ไปพัทยา ไปมะ

มีไรป่าว

ป่าว แต่อยากขับรถเล่น (สีหน้าแปลกๆ)

ไป ไปดิ แต่รอก่อนนะ

OK

นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทาง….สู่ “เนินแม่กิมบ๊วย”

- ฉุกละหุกมากๆ 

- ไม่ได้เตรียมตัวเลย สำหรับทริปนี้

- ออกเดินทาง โดยเริ่มตั้งแต่ ขึ้นทางด่วนผิด หุหุ

- พัทยาไปทางไหนคะ(ผู้ชายไม่ถามทาง)ถามพนักงานเก็บเงินค่าทางด่วน3ด่าน

- 2สาวเปิดเพลงที่เตรียมมาให้กันและกันเอ่อ แล้วเพลงของหนุ่มหล่อหมอโอ๊คอ่ะ 

- เซ็งจัง ถ่ายรูปเล่นดีกว่า …เฮ้อ แบตหมดไม่ได้ชาร์ตแบตมา

- วู้ว มาถูกทางแล้ว …แวะเข้าห้องน้ำเจี๊ยบบอกนั่นไงป้ายห้องน้ำ

เอ่อ ปวดมากเข้าละกัน เมื่อกี๊พีบอกอยากกินทุเรียนทอด เลยซื้อขุนนทอด(เพราะเข้าห้องน้ำของร้านค้าไม่ใช่ห้องน้ำของฟรี ที่ปั๊ม)

-  ขับรถไปเรื่อยๆๆๆๆๆ….เอ่อ นี่คือเกมส์รถแข่งหรือป่าวเนี่ย

สภาพของเส้นทาง ช่างออกแบบมาให้เหมือนกับการแข่งเกมส์ออฟโรดก็ไม่ปาน

ถนนTHAILAND WORLDสุดยอด แค่นั้นไม่พอครับ ทางเบี่ยงที่พี่เขาทำนั้น ไฟไม่มี ป้ายแทบไม่เห็น หัก/โค้ง/หัก/เลี้ยว/โค้ง/หัก/เบี่ยง ตลอด….

- โคสุเกะ ยืนเกาะกระจกเมื่อเห็นป้าย ยินดีต้อนรับสู่เมืองพัทยา (มันรู้ได้ไงเนี่ย)

สาวพี อยากกิน สตาร์บัคส์    -  ใต้ตึกก็มีนะ

สาวเจี๊ยบ อยากแวะOUT LET – จตุจักรหรือหน้ารามก็คงได้

จริๆงอยากไล่ไปเรื่อยๆตั้งแต่พัทยาเหนือถึงใต้แต่ โทษครับ ขับรถเลยอีกแล้ว ไปถึงพัทยากลาง ซะนั่น เอ้ากลับรถใหม่ เริ่มตั้งต้นที่พัทยาเหนือ

- ขับรถไปเรื่อยๆ ชื่นชมกับภาพ  (นี่กรุงเทพอ่ะป่าว )

- หาร้านกาแฟ แวะจอดรถที่ห้าง แล้วเดินไปเพื่อจะกินกาแฟสตาร์บัคส์ เจี๊ยบบอกว่าร้านCOOL ดี น่าจะนั่ง ชั้น 2 พีบอกไงก้ได้ คนหล่อบอกไงก็ได้ขอแค่นั่งสูบบุหรี่ได้

-เอ่อ โทษนะครับ ชั้น 2 เปิดมั๊ยครับ …แล้วพาสุนัขเข้ามาได้มั๊ยครับ

-พี สมใจแล้วได้กาแฟสตาร์บัคส์แล้วเดินหาที่นั่งกินเพราะเขาไม่ต้อนรับโคสุเกะ

-ต้มเส้น น่ากินมาก ไม่เคยกิน สั่งเลย อร่อยดีเพราะหิวด้วยมั้ง

-หาที่นั่งกินริมทะเล

-เบียร์ซดไปเรื่อย  คลื่นซัดไปมา คนซบกันหลาย…..คู่

2 สาว 1 หนุ่ม 1 ตัว …………………………นั่งเหยียบทราย(แต่ละคนแต่งตัวเข้ากับการไปทะเลมากๆๆๆๆ  โดยเฉพาะหนุ่มหล่อใส่กางเกงขาวครั้งแรกซะด้วย)

- บทสนทนา…..บลา บลา บลา ……หนุ่มหล่อซัดเบียร์แล้วเป็นห่วงเผื่อว่าสาวๆจะกลับไม่ไหว โทรหาเพื่อนเพื่อจะยืมคอนโด ที่พัทยา…แต่ไม่ติด

- เอ ลานจอดรถเขาจะปิดกี่โมงนะเนี่ย ….ปิด ตี 2

- เบียร์ไปแล้ว 3 ยุงเริ่ม มาสาวๆ ทนไม่ไหว หนุ่มหล่อทนไม่ได้ สั่งเบียร์ต่ออีก 1

- กลับแล้ว…สู่กรุงเทพ…..เริ่มแล้วไง ผิดทางอีกแล้ว กลับรถ

แอน แอ่น แอ๊นท์….กลับสู่เกมส์แข่งรถอีกแล้ว…….ปึ๊ก ๆๆฉึกยางแตกครับท่าน

- มืด…เปลี่ยว…ทางเบี่ยง…เนิน…หญ้า…ป่า…………

- ยางแตก ทำไงดี โทร โธ่ โท้ โถ(เพลง ของ อัลบั้ม 2 P2WARSHIP )เริ่มโทร

- แบต โทรศัพท์ของสาวๆใกล้หมดแล้ว ใช้ของหนุ่มหล่อ นี่แหล่ะ

- น่ากลัวมาก ชีวิต จะรอดมั๊ยเนี่ย มืดก็มืด รถก็มาเร็วมากๆๆใหญ่ๆทั้งนั้น และมันเป็นทางเบี่ยงด้วย และรถของเราก็จอดอยู่ด้านขวาอีกต่างหาก

- โดยปกติ ชีวิตของเรา ณ สถานการ์เช่นนี้ เรา คนนี้จะเป็นคนที่ บัญชาการทุกอย่างได้(จริ๊ง จริง)แต่ เอาเข้าจริง ม่ความสามารถเลย เปลี่ยนยางไม่เป็นโว๊ย

- เอาวะตรงนี้มันคืออะไร วิ่งไปดูละกัน หนุ่มหล่อวิ่งไปดูละกัน 

…….แฮ่ก    แฮ่ก    …….”ร้านของฝากแม่กิมบ๊วยครับ” สาวๆ

- พี เป็นขอพูดสายเองเพราะเป็นผู้หญิง …รอความช่วยเหลือ ประมาณ 2 ชั่วโมง

- พี่ตำรวจ ใจดีขับมอเตอร์ไซด์ มาบอกว่านึกว่ามีคนมาแล้วแจ้งไปตั้งนานแล้ว

มาดูเพราะเป็นห่วง เห็นเรายังโทรสอบถามเรื่อยๆ แมนมากครับพี่ ขอคารวะ!

- จากนั้น มีรถ มอเตอร์ไซด์ มาอีก รถกระบะ อีก 2 คนเยอะไปหมด

- พี่ๆกุลีกุจอ  ช่วยกันอย่างรวดเร็ว…….

- ตั้งกรวย… กั้นถนน…เปลี่ยนล้อ …สำเร็จ

- สตาร์ท …………………..แชะแชะ(เสียงแผ่วเบาซะเหลือเกิน)

- เอาล่ะสิ เป็นไรเนี่ย พี่ๆอีกแล้ว สงสัยเป็นที่แบต…จัดการให้ ถามว่ารถเรามีของ นั่น นี่ มั๊ย  เอ่อ  …ไม่มีครับ  พี่ๆบอกไม่เป็นไรครับ เดี่ยวพี่ช่วยจัดการให้

- ทำยังไงก็ไม่เป็นผล เสียงยัง แชะแบบแผ่วเบาเหมือนเดิม

- พี่ๆยังคงบอกไม่เป็นไร   ลองเปลี่ยนคันจั๊มแบตใหม่…แต่ ก็ยัง…แชะ  แชะ

- งั้นเปลี่ยนใช้รถใหญ่ สิบล้อละกัน ซึ่งมากันเร็วทั้งนั้น พี่เขาก็เสี่ยงชีวติโบกให้

- ก็เหมือนเดิม   แชะ แชะ  พนมมือ สาธุ!!! ….ก็ยังแชะ  แชะ

- เอาไงดี พี่ๆก็บอกไม่เป็นไร ลองดูก่อน ลองใหม่ได้

- แต่แบบว่า ถ้าติดต่อรถลากไปกรุงเทพ มันเท่าไรครับ  แพงนะน้องอย่าเลย

- รถลากมาถึง ตอนตี 5 เกือบเช้าแล้ว  เรารวบรวมเงินกันได้ทั้งหมด3 คน และ 1ตัว ได้แค่ 800บาท เขาจะเชื่อมั๊ยเนี่ยให้เป็นน้ำใจที่งดงามของพี่เขา พี่ๆบอกว่าไม่เป็นไรครับ แต่เราก็ยัดให้ไป (มีประโยชน์หน่อยแล้ว สาวๆบอกต้องเป็นผู้ชายให้จะดีกว่า)

-แต่พี่เดชา(ถามชื่อกันตอนคิดว่าจะกลับ กับรถลากเนี่ยแหล่ะเลยขอถามชื่อและเบอร์โทรพี่ๆเขาไว้)บอกไม่เป็นไรมั้งครับน้อง มันจะเช้าแล้ว เดี๋ยวพี่ว่าไป   ซื้อแบตมาเปลี่ยนกันดีกว่า เดี๋ยวพี่พาไปซื้อเอง(ก่อนนั้น สาวพีปวด PP มาก พี่เขาเลยอาสาพาขับรถมอเตอร์ไซด์พาไป ซ้อน3 พี / เจี๊ยบ /พี่เทพ ซึ่งที่ไปก็มีเรื่องราวอีก  เฮ้อ  ขำว่ะ…..)

- และหนุ่มหล่อมีประโยชน์อีกครั้งด้วยการ ให้ไปปฏิเสธการใช้บริการรถลากกลับกรุงเทพ  เขาก็บอกไม่เป็นไร เดี๋ยวลองหาสายจั๊มแบตในรถเขาดูก่อนแต่ไม่มี จะไปซื้อด้วยเอง และรีบรวมรวมแบงค์ 20 ได้ ประมาณ 130 บาทให้เขา

- จู่ๆ มีรถแฉลบ ลงข้างทาง  (หรือเป็นเพราะพวกเรา) พี่ๆรีบวิ่งไปดูแต่ยังสั่งกันว่าให้อยู่เป็นเพื่อนเราด้วย

- พี่เดชาพา สาวๆไปกดเงิน เพราะเราไม่มีเงินกันเลย โดยเฉพาะเราเอง ไม่มีแม้แต่ในATM  เลยสักบาท เพื่อซื้อแบต

- หนุ่มหล่อ สูบหรี่กับโคสุเกะ และพามันลงไปกินดิน  … กินหญ้า

-พยายามโทรหา สาวๆเรื่อยๆ ว่า ….ถึงไหน…เป็นยังไงกันบ้าง…

ช่วงนี้ต้องให้สาวพีและสาวเจี๊ยบเป็นคนบรรยายเอง ถึงจะรับรู้ถึงรสชาติที่แท้จริง

- มีทั้งเคาะประตูร้าน/ชนป้ายร้าน..ไม่เป็นไร/รถดับ….ไม่เป็นไร…..

- รถกระบะขับมาด้วยความเร็ว เส้นถนนที่กำลังทำอยู่…เพื่อนเรานี่นานั่งข้างหลัง

- ช่างลงมาดูให้ ฟึ่บๆ เร็วมาก ขับรถวนมาจั๊มแบตให้ ฟึ่บๆ….เฮ้ สตาร์ทได้แล้ว

-ขอบคุณครับพี่ ขอบคุณทุกคน  พี่ตำรวจ  พี่เดชา พี่เทพ พี่แขก พี่ต้น แห่งเพียวศรีราชากู้ภัย  ช่างตึ๋งและครอบครัว และรถลากที่เราปฏิเสธแต่เขาไม่เสียเที่ยวเพราะรถที่แฉลบลงข้างทางใช้บริการเขา (มีการโบกมือและยิ้มให้เราระหว่างรอสาวๆกลับมาด้วย) ขอบคุณ

ขอบคุณครับ ขอบคุณครับผม จากใจจริง!!!!!!!!

ติดตามได้ที่ BLOG ของคุณ ruamporn  และ mahnakorn ได้เพิ่มเติม

ทิ้งท้ายให้คิด

-เราเริ่มผิดพลาดกันตั้งแต่ตอนไหนเอ่ย

-ก่อนเดินทางควรช้าแบตให้เต็มก่อน  ทั้งกล้อง ทั้งโทรศัพท์ ทั้งรถ

รวมทั้งร่างกายและจิตใจชาร์ตให้เต็มที่เลย

-พกเงินสดติดตัวไว้พอประมาณ

-เรียนรู้เรื่องรถ และเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม  และหัดเปลี่ยนยางให้เป็น

คนหล่อจะหัดขับรถให้เป็น  คอยดู