พนมเปรียะวิเฮียร์

ไม่ได้ up blog มานานมาก แต่มีเรื่องที่พิมพ์ไว้รอ up อยู่เยอะพอสมควร แล้วจะเอาลงละกัน ที่ผ่านมามีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน แต่มีเรื่องหนึ่งที่เป็นประเด็นสำคัญ มากสำหรับผมและคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนไทยทุกคน  ”พนมเปรียะวิเฮียร์  เมื่อเขาพระวิหารลั่นเปรี๊ย!”      ในฐานะคนไทยคนนึง  ผมถูกรุมเร้าจากเพื่อนพ้องสื่อมวลชนต่างประเทศหลายคน  ขอให้อธิบายความปัญหาปราสาทพระวิหารหรือที่ต่างชาติออกเสียงตามสำเนียงเขมรว่า “เปรียะวิเฮียร์”มานานก่อนหน้าที่จะมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจ      ผมบอกไปตอนนั้นว่า  อย่าฟังจากคนรู้น้อยอย่างผมเลย  ลองฟังอภิปรายไม่ไว้วางใจดูก่อนดีกว่า      ผลปรากฏว่า  เรื่องเขาพระวิหาร  กลายเป็นการอภิปรายที่ได้เนื้อได้หนัง  ได้สารัตถะมากที่สุด         โดยเฉพาะการอภิปรายของคุณอภิสิทธิ์  เวชชาชีวะ ผู้นำฝ่ายค้านและถ้อยแถลงแก้ข้อกล่าวหาของ  คุณนพดล  ปัทมะ  รัฐมนตรีต่างประเทศ  ในฐานะผู้รับผิดชอบเรื่องนี้      ผมบอกก่อนว่าผมไม่ชอบไม่ว่าใครก็ตามที่พยายามจะใช้เรื่องนี้เพื่อปลุกระดมชาตนิยมแบบไร้เหตุไร้ผล  แต่ในเวลาเดียวกันก็ยิ่งไม่ชอบใครก็ตามที่หลับหูหลับตาบอกว่าคนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา  คือพวกปลุกระดมลัทธิคลั่งชาติ  เหตุผลก็คือผมรู้น้อยครับ  ยิ่งถกกันมากเท่าไหร่  ใช้เหตุใช้ผลใช้หลักฐานกันมากเท่าไหร่  เป็นประโยชน์เปิดหูเปิดตาให้กับผมมากขึ้นเท่านั้น      การอภิปรายในสภาหนนี้ได้เนื้อหาสาระมากพอที่จะแสดงให้เห็นว่าใครมีจุดยืนอยู่ตรงไหน  อย่างไร  ในกรณีนี้  แม้จะไม่ถึงกับทำให้ได้ข้อสรุปชัดเจนว่าแล้วที่ถูกต้องมันคืออะไรก็ตามที      แต่พอจะทำให้คนไทยที่สนใจหาข้อสรุปได้ด้วยตัวเองครับว่า  แท้จริงแล้ว  เรื่องนี้ควรทำอย่างไร      ในวงสนทนาต่อหน้าแก้วกาแฟเช้าวันที่สองของปารอภิปรายเพื่อนๆฝรั่งถามอีกทีว่า  คนไทยรู้สึกยังไงกับเรื่องที่ได้ฟัง  ผมบอกว่าผมตอบแทนคนไทยทั้งประเทศไม่ได้  [...]